تاتو؛ نقوشي درمانگر يا ويرانگر؟

پست شده بوسیله مدیر سایت در تاریخ دوشنبه, 26 مرداد, 1388 / بدون نظر
اگر چه به ظاهر بحثي نو و براي عده اي سرگرمي جديد محسوب مي شود، اما ريشه در سال هاي بسيار دور داشته و نمي توان آن را موجي نو در قرن حاضر خواند.

سابقه تاتو به 6 هزار سال پيش در مصر باستان بازمي گردد. زنان و گاه مردان طبقه اشراف مصر براي تزيين خود، تاتو كرده و آن را افتخاري براي خويش مي دانستند. كشف جسد مرد تاتو شده مربوط به 4 هزار سال پيش در “اتريش” نشان دهنده اطلاع اروپاييان از تاتو است.

در ايران نيز “تاتو” با نام”خالکوبي” سابقه اي طولاني دارد. پنجاه سال پيش تاتو در طبقه اي خاص رواج يافت و بزرگي تصوير انتخاب شده، افتخاري براي او محسوب مي شد.

پس از گذر از آن سال ها اكنون مي توان از منظري ديگر به تاتو نگريست و آن را راهي براي درمان “نقايص” مختلف چهره دانست

تاتو انواع مختلف و كاربردهاي متنوعي دارد. مي توان از يك منظر آن را تنها روشي براي تزيين، نشان دادن وابستگي شخص به گروه يا عقيده اي خاص، تنوع طلبي، آرايش دائمي و… دانست؛ اما از منظري ديگر مي توان آن را راهي براي پوشاندن و از بين بردن نقايص مختلف مانند نقايص مادرزادي يا اكتسابي دانست. اگر چه در ايران تاتو كردن، حتي از نگاه يك روش درماني باز هم توسط پزشكان انجام نشده و يا بسيار به ندرت انجام مي شود، اما نمي توان منكر فوايد درماني آن براي افراد نيازمند شد



برچسب ها در :
پست مشابه :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی سایت و بهینه سازی سایت توسط گرین وب