بيماري قند را بهتر بشناسيم

پست شده بوسیله مدیر سایت در تاریخ یکشنبه, 15 شهریور, 1388 / بدون نظر

بيماري قند يا ديابت شيرين از بيماريهاي مزمن شايع بدون واگيري است كه بر اساس اعلام بنياد امور بيماري هاي خاص بيش از 3 ميليون نفر در حال حاضر در ايران مبتلا به اين بيماري هستند و براساس برآورد سازمان جهاني بهداشت تا 25 سال ديگر اين تعداد بيش از 3 برابر خواهد شد . ديابت بيماري پرخرجي است و عوارض حاد و مزمن بسياري دارد كه موجب ناتواني بسيار مي گردد . از عوارض مزمن آن مي توان به موارد زير اشاره كرد. آسيب به شبكيه چشم كه موجب كاهش بينايي و حتي كوري مي شود ، اختلالات عصبي ، افزايش فشار خون و بيماري هاي قلبي – عروقي و اختلال در چربي هاي خون كه منجر به سكته و انسداد عروق به خصوص در پاها مي شود ، درگيري كليوي كه منجر به دياليز و گاهي لزوم پيوند كليه مي شود.بيماري قند انواع مختلف دارد . ديابت نوع 1 معمولاً‌ در بيماران جوان تر و لاغر ديده ميشود و مشخصه آنها ناتواني شديد لوزالمعده در توليد و ترشح ماده انسولين است.

انسولين در سوخت و ساز مواد قندي و نشاسته اي نقش اصلي را در بدن دارد و با كمبود آن قند جذب شده از غذاها در خون مصرف نشده و ميزان قند خون بالا مي رود و به ناچار از راه ادرار دفع مي گردد كه منجر به پرنوشي و پرادراري مي شود . در ضمن اختلال در تركيب چربي هاي خون نيز ايجاد مي شود كه موجب آسيب به عروق خوني در تمام اندام هاي بدن مي گردد . بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 وابسته به انسولين تزريقي هستند ، چون بدن آنها هيچ انسوليني توليد نمي كند ، اين افراد در هنگام بيماري و جراحي به مراقبت خاص نياز دارند . به نظر مي رسد مبتلايان به اين نوع ديابت داراي استعداد ژنتيكي براي ابتلا به آن هستند و به عوامل آغازگر ( ويروس ها ، سموم و ساير عوامل محيطي )‌كه باعث تحريك تخريب ياخته هاي انسولين ساز لوزالمعده مي شوند ، بسيار حساس هستند.

بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 معمولا ً‌مسن ترند ( بيش از 40 ساله ) سابقه خانوادگي مثبت از ديابت دارند و معمولاً چاق هستند . ديابت نوع 2 با كاهش ترشح انسولين و مقاومت محيطي نسبت به عمل آن مشخص مي شود . اين بيماران برخلاف مبتلايان به ديابت نوع 1 وابسته به انسولين تزريقي نيستند هر چند ممكن است به آن نياز داشته باشند . علاوه بر اين اگر بيماران به نوع 2 ديابت وزن كم كنند احتمالاً نيازي به مصرف دارو نخواهند داشت . هيچ آزمايش قطعي براي افتراق بين نوع 1 و نوع 2 ديابت وجود ندارد و فقط شرح حال بيمار در اين مورد كمك كننده است . بسياري از بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در ابتدا بدون علامت هستند و معمولاً ديابت آنها در جريان بررسي يك بيماري ديگر يا هنگام پژوهش هاي بيماريابي كشف مي شود.

ديابت حاملگي نوع ديگري از بيماري قند است كه در 5-2 درصد حاملگي ها رخ مي دهد . با افزايش سن مادر در هنگام بارداري احتمال وقوع آن افزايش مي يابد و در صورت عدم درمان موجب بزرگي جثه ، كم بودن قند خون ، كم بودن كلسيم خون و يرقان جنيني مي شود . يك سوم مادراني كه در دوران بارداري به ديابت حاملگي دچار مي شوند بعدها به بيماري ديابت نوع 2 مبتلا خواهند شد . انواع ديگري از ديابت ممكن است بدنبال ساير بيماريها يا مصرف داروها بوجود آيند كه قبلاً تحت عنوان ديابت ثانويه خوانده مي شدند. علائم بيماري ديابت نوع 2 كنترل نشده شامل پرنوشي ، پرادراري ، شب ادراري و كاهش وزن است . هر چند نيمي از آنها بدون علامت هستند و فقط شواهد آزمايشگاهي دارند.

بيماران نوع 1 معمولاً ‌با پر ادراري ،‌پرنوشي ،‌ سردرد . تهوع ، استفراغ ، دل درد و تنگي نفس به پزشك مراجعه مي كنند و ممكن است علائم اختلالات عمومي عصبي و كاهش هشياري داشته باشند . آزمايشات باليني اجباري در طي بارداري در تشخيص ديابت حاملگي بكار مي رود. بيماران ديابتي در تمام طول عمر در كشمكش هستند تا سطح قند خونشان را نزديك به طبيعي نگه دارند . با كنترل مناسب قند ، فشار و چربي هاي خون خطر ايجاد عوارض دراز مدت ديابت بطور چشمگيري كاهش خواهد يافت با اين حال بايد اين مزايا را در مقابل خطر عوارض درمان و مخارج زياد آن سنجيد . در دراز مدت بهبود كنترل ديابت باعث كاهش هزينه هاي مربوط به عوارض مزمن آن خواهد شد. هر چند در كوتاه مدت اين اقدامات پر هزينه اند . جلوگيري از چاقي ، رعايت رژيم غذايي مناسب يعني كمتر مصرف كردن مواد شيرين و پرهيز از پرخوري انجام فعاليت جسمي در پيشگيري از ابتلا به ديابت نقش اساسي دارند.


دسته بندی شده در : بيماري قند
برچسب ها در :
پست مشابه :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی سایت و بهینه سازی سایت توسط گرین وب