منم که گوشه میخانه خانقاه من است

پست شده بوسیله مدیر سایت در تاریخ چهارشنبه, 27 فروردین, 1393 / بدون نظر

منم که گوشه میخانه خانقاه من است//دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک//نوای من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله//گدای خاک در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست//جز این خیال ندارم خدا گواه من است

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی//رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی//فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ//تو در طریق ادب باش و گو گناه من است

معانی لغات:

خانقاه: محل تجمع صوفیان، محل خوردن، جایی که خان طعام برای صوفیان می‌گسترانند، جایی که خان طعام می‌گسترانند.

دعا: نیایش، خواستن از خدا.

پیر مغان: پیر متصدی آتش در آتشکده، پیر می‌فروش مغ‌ها و مجوسی‌ها.

ورد: ذکر دائم، دعای زیرلب.

ترانه: سرود.

ترانه چنگ: سرودی که با نغمه چنگ خوانده شود.

صبوح: صبح‌گاه.

ترانه چنگ صبوح: نغمه چنگی که سحرگاهان به هنگام کشیدن صبوحی و شرب بامدادی می‌نوازند.

نوا: پرده موسیقی، مقام، لحن، ناله انسان و مرغان، وسایل زندگی.

فارغ: بی‌نیاز.

بحمدالله: شکرخدای را، خوشبختانه.

گدا: در اصطلاح عرفا به مستحق تجلیات و فیوضات الهی در درگاه باری تعالی گفته می‌شود.

خیمه برکنم: خیمه رابرچینم و جع کنم، کنایه از رخت بربستن از دنیا.

فراز: بالا.

فراز مسند خورشید: بالاتر از آسمان چهارم که جایگاه خورشید است.

معانی ابیات:

(۱) من آن کسی هستم که به جای خانقاه، گوشه میخانه را برگزیده و هر بامداد، پیر می‌فروش را دعا و دعایی که پیر می‌فروش می‌خواند زیرلب زمزمه می‌کنم.

(۲) اگر باده‌نوشی بامدادی مرا ساز چنگی همراهی نمی‌کند باکی نیست. آه و ناله و استغفار من کار نوای چنگ صبح‌گاهان را می‌کند.

(۳) سپاس خدای را که از شاه و گدا بی‌نیازم. نیازمند و گدای در دوست (حق تعالی) برای من حکم پادشاه را دارد.

(۴) منظور و مقصود من از عبادت در مسجد یا مستی و بی‌هوشی در میخانه رسیدن به وصال شماست. خدا شاهد است که جز این خیال و اندیشه‌یی ندارم.

(۵) مگر اینکه با کارد اجل، بندهای خیمه وجودم را بریده و آن را ازجای برکنم وگرنه دوری جستن از درگاه و دولت سرای دوست راه و روش من نیست.

(۶) از روزی که روی نیاز بر این آستانه نهاده و به سوی این درآمدم، در دنیای بالا و برتر از جایگاه خورشید سر می‌کنم.

(۷) حافظ! ما هرچند در ارتکاب گناه از خود اختیاری نداشتیم با این همه شرط ادب اقتضای آن دارد که به گناه خود اقرار کرده و پوزش بطلبی.


دسته بندی شده در : فال روزانه
برچسب ها در :
پست مشابه :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی سایت و بهینه سازی سایت توسط گرین وب